Faciliteren is de kunst van het 'makkelijk maken'. Door precies de goede interventie, op precies het goede moment wordt dat wat werkelijk belangrijk is zichtbaar en bespreekbaar. Aan de andere kant is het ook de kunst te weten wanneer je als facilitator moet uitfaden en de groep voor zichzelf laten zorgen.
We merkten het vorige maand opnieuw, tijdens de tweede LOF-sessie. In deze sessie oefenen de deelnemers met faciliteren en leren ze elkaar feedback geven om te groeien als facilitator.
Dit is wat er gebeurde...
Aan het begin van de sessie hebben we de team agreements die we de vorige sessie samen hebben gemaakt doorgenomen. Welke afspraken moeten we aanscherpen om groei en impact te maximaliseren? Een moedige deelnemer stapt in en nodigt de mededeelnemers uit om hem scherpe feedback te geven, zonder zich in te houden. Even wordt het stil...
Als facilitator herkennen we dit als het begin van de 'storming'-fase. De groep heeft nog één duwtje in de rug nodig om een groepsdynamiek op gang te brengen. De facilitator moedigde aan: "Wat een goed idee, waarom beginnen we nu niet meteen daarmee?". Eerst aarzelend, maar na een laatste aanmoediging kwam de scherpe, spot-on feedback luid en duidelijk door.
Is het dan aan ons als facilitator om uit te faden als het balletje vanzelf begint te rollen? Inderdaad! De groep wordt wakker en beseft dat de waarde niet ligt in het spreken over team agreements, maar in het daadwerkelijk samen met elkaar tot leven brengen ervan. Eén voor één stapten alle deelnemers in...
Waarom is het geven van feedback aan elkaar zo'n belangrijk onderdeel van het LOF-programma?
Ten eerste: we leren hoe we ter plekke impactvolle feedback kunnen geven, glashelder maar zonder oordeel.
Ten tweede: we leren ter plekke feedback te ontvangen, en deze open te verwelkomen vanuit een ruimte van rust en acceptatie in onszelf. Vaak is de feedback die het moeilijkst te horen is, uiteindelijk het meest bevrijdend.